Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2013

Αυτοοργάνωση και αλληλεγγύη μεταξύ των προλετάριων

Η καπιταλιστική μηχανή τρέφεται με το αίμα χιλιάδων φτωχοδιάβολων που πέφτουν νεκροί στα σύνορα, στις ''τυχαίες'' εκπυρσοκροτήσεις, στα κάτεργα της μισθωτής εργασίας.
Τα χέρια των καπιταλιστών έχουν το αίμα των ανθρώπων που αυτοκτόνησαν εν μέσω κρίσης, όπως ο αγωνιστής Δημήτρης Χρίστουλας που διάλεξε να πέσει στην πλατεία Συντάγματος.
Το σύστημά τους δολοφόνησε τον αντιφασίστα Παύλο Φύσσα στο Κερατσίνι βάζοντας μπροστά τα πιστά σκυλιά του.
Τα αφεντικά εντείνουν την επίθεση στον εργατόκοσμο τσαλαπατώντας κεκτημένα αιώνων και οι μισθοί πείνας κάνουν δύσκολη στον μισθωτό ακόμα και την επιβίωση.
Οι κατασταλτικοί μηχανισμοί θέλουν να ισοπεδώσουν τις κοινωνικές και ταξικές δυνάμεις που δουλεύουν για την απελευθέρωση της τάξης από τους εκμεταλλευτές και η ταξική δικαιοσύνη των αστών, σαν πιστοί δούλοι της κεφαλαιοκρατίας, σέρνουν στις αίθουσες των δικαστηρίων, διαπομπεύουν και φυλακίζουν αγωνιστές και ανθρώπους της ελευθερίας.
Πρόσφατο παράδειγμα αυτό του συντρόφου Θοδωρή Σίψα που κατηγορείται χωρίς στοιχεία για το τραγικό γεγονός της marfin στις 5 Μάη του 2010, ημέρα ψήφισης του μνημονίου.
Οι σύντροφοι είναι ένοχοι στα αστικά δικαστήρια και στις ειδήσεις των μεγαλοκαναλαρχών. Οι Βγενόπουλοι είναι αθώοι. Αυτοί ξέρουν, αυτοί συντηρούν και εξοπλίζουν το σύστημα της βαρβαρότητας.
Πλέον, με τις παρούσες πολιτικές συνθήκες οι γενικολογίες τύπου <<μια επανάσταση χρειάζεται>>, όσο ''επιθετικό'' και ''αποφασιστικό'' ακούγεται, δεν αναλύει σε βάθος την εγκληματική οργάνωση του κεφαλαίου, ούτε βάζει θεμέλια για την πραγμάτωσή της στο μέλλον.
Οι καιροί προστάζουν οργάνωση και αλληλεγγύη μεταξύ των προλετάριων. Είναι ανάγκη να επανατοποθετηθούν οι βάσεις για την προλεταριακή ανασυγκρότηση, με τις δυνάμεις αυτές που ξεπηδώντας μέσα από την εργατική τάξη θα οργανωθούν κατάλληλα για την προλεταριακή αντεπίθεση.
Να συγκεντρωθεί η δύναμη που ιδεολογικά και πολιτικά θα χτυπήσει το κράτος και το κεφάλαιο.
Με βάση το συμφέρον της τάξης των εκμεταλλευομένων πρέπει να αναλύσουμε τις μικρές και μεγάλες στιγμές ταξικής αντιπαράθεσης με τα αφεντικά, στον παγκόσμιο καπιταλιστικό χάρτη, που δεν έχουν σταματήσει και ούτε πρόκειται να σταματήσουν όσο η βαρβαρότητα επεκτείνεται.
Ακόμα και τώρα δεν έχουμε φτάσει στην αποκορύφωση της επίθεσης. Το κεφάλαιο για να διατηρήσει τα κέρδη του και την εξουσία θα συνεχίζει να ρημάζει τις ζωές των προλετάριων και εμείς θα συνεχίσουμε να μετράμε πλήγματα και νεκρούς με τον έναν ή τον άλλον τρόπο αν δεν φρενάρουμε στους δρόμους και στα κάθε είδους κάτεργα - οργανωμένα και αποφασιστικά - την καπιταλιστική επέλαση.
Επανάσταση λοιπόν, αλλά με πρώτα και κύρια το προλεταριακό στοιχείο, απομονώνοντας φασίστες και ξεπουλημένα συνδικάτα, μικροαστούς αγανακτισμένους και ανθρωπιστικές οργανώσεις που δουλεύουν σε αγαστή συνεργασία με το κράτος και τους μηχανισμούς του.
Χωρίς εργατοπατέρες...
Χωρίς αφεντικά...
ΟΙ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΕΣ ΔΟΜΕΣ
ΘΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΝ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου